...It was kind of like the Oblation statue times ten, minus the fig leaf, plus a few flabs, in real-time motion, with screaming girls and TV cameras all around. They were there, and then they had passed. And again for another lap, and then they were gone...
The Oblation Run, Zorro, and Me By AVERILL PIZARRO BA Philosophy University of the Philippines-Diliman published in Manila Bulletin Students & Campuses Schools, Colleges & Universities Friday, December 18, 2009
***
"panahon ng pagbabago sa pagbabago ng panahon." ito ang mga salitang nakalimbag sa isang plakard na binabandera ng isa sa mga nagsitakbuhan noong oblation run sa diliman. sayang lang, taga UP-manila kasi ako at noong mga oras na ginaganap ang oblation run dun eh nanonood naman kami ng human origins sa scosci1 class namin. echos lang, tinigil ang film at binuksan ng isa sa sa mga kaklase ko ang pinto nang mavibes nila ang pagdating ng mga nagtatakbuhang hubo sa hallway ng 2ndflr ng rizal hall. dumaan sila, walang saplot, at maya-maya'y biglang may isa o dalawa sa kanila ang pumasok pa sa room namin para mag "hi" na para bang si jollibee lang na nage-entertain ng mga bata sa isang children's party.. dalawang beses akong napa-'sh*t' dahil sa shock. pinagsisisihan ko naman na nagmura ako non. pagkatapos non, sinara na namin ang pinto at nanood na kami ulit ng human origins. :P
birthday ni dek at ni nanay lola. nabati ko si dek, umaga pa lang. hindi ko nabati si nanay. :(( sad. haaaaay.
birthday nina dek at nanay lola. december10, 2009. uwian na. nakasakay ako non sa jeep papuntang recto, nakalagpas na kami sa may city hall. bantrapik. nakatitig na lang ako sa drayber na napakakulit, kala mo pumaparking lang sa isang lote.. sasabihin ko sana, "manong, hindi po kami nagbabayad para magpark lang kayo dito". naghihintay kasi siya ng iba pang pasahero. kung anuano na tuloy ang mga 'linyang'naiisip kong sabihn kay manong drayber ng dyip. antagal na nga sa trapik, antagal pa sa paghihintay ng pasahero. kamote naman o. wala din namang sumakay noong tagal naming naghintay sa tapat ng sculpture ng kkk malapit sa sm manila. kamoteng kahoy. mabuti na lang namanage ko kahit pano ang pasensya ko. hanggang thoughts lang ang aking impatience.
carriedo. anu pa abng aasahan mo?? kamote din. buti na lang talaga cool lang ako nung mga oras na un. nakuha ko pang kunan ang magulong mundo sa carriedo gamit ang phone ko. habang naghahanap ako ng magandang piktyuran, napansin kong isa-isa nang napapatingala ang mga tao. syempre hindi ko nakikita kung anuman ung tinatanaw nila sa taas. gumana na naman ang mapanghusga kong isipan. naroong naisip ko na may gimik ang isang pulitiko at may helicopter effect sa ere. pero imposible naman un dahil kahit na mejo maingay noon, maririnig ko pa rin naman siguro kung may dadaan mang helicopter. nagfail ang una kong hypothesis. tsktsk. pangalawang panghuhusga. baka may nagtatangkang magsuicide. kaso imposible pa rin. kung magkaganun man, siguro magsisigawan na ung mga tao. maya-maya nga may mga nagtatakbuhan na. mayamaya rin narinig ko ang isang by stander sa kalye. 'sunog'. 'usok'. wala talaga kong nakikita mula sa kinauupuan ko non sa dyip. mayamaya ulit humarurot na ang trak ng bumbero. ang ingay ng sirena nila. kamote.natatakot na ko nun. lalong bumigat ang trapik. hindi na kami gumagalaw, i mean, ung dyip, hindi na gumagalaw.. malapit na pala sa odeon mall, kung saan ako bumababa. pagbaba ko hinanap ko agad kung anuman ung tinatanaw ng mga tao. shemaygulay. anlaki at ang itim nung usok. sabi ko tuloy,'Lord help us'. may isang babaeng nakapurple akong nakasabay sa pagbaba sa dyip. nagkasundo kami na lumayo muna sa lugar na may sunog. tabi ata un ng lrt recto station. nalaman ko na sasakay din pala sana siya ng lrt pasantolan. pero since may sunog nga, hindi na kami tumuloy pa sa station. kamote. ako naman mejo tuliro pa. 'sasama ba ko sa babaeng to?' tas maya maya nabanggit niya na noon lang pala sya ulit pumunta sa maynila. sabi ko naman sa maynila naman po ako nagaaral. tinanong niya kung san. sa yupi manila po. ah tlga.. grumaduate ako sa diliman.. kinuha ko lang ung clearance ko jan sa nbi. naghinala pa rin ako. naku, baka ginogoyo ako nito, ibugaw ako. lokolokong isipan. napakasamang panghuhusga. syempre sa panahon ngayon kelangan na rin maging cautious.
napagdesisyunan naming lakarin ang papunta sa carriedo station. odiba, sumama pa rin ako sa kanya kahit na may doubt ako, nica talga o. isasabay na daw niya ko paguwi. taga masinag kasi siya at sa robinsons east niya pinark ang kotse niya. ngayon, dahil rush hour at trapik.. maraming tao sa lrt.. trapik at mabagal naman ang mga bus. kaya sabi niya, dadaan kami sa mapua para makisabay sa kaibigan niya don - and dean ng graduate studies ng mapua: Jonathan Salvacion daw. siya nga pala si Cathy Soliman. wala na kong nagawa. pero nasabi ko na rin naman kina papa ung tungkol sa sitwasyon ko. sabi ko gagabihin ako. ok ingat. kamote, sumakay kami sa carriedo station at bumaba sa central terminal. habang binabaybay nmin ang daan papunta sa mapua, may mga nakasalubong kaming tumawag kay mam cathy na "mam!". kamote. totoo nga. hindi ko pa pala nabanggit na sinabi na rin niya sa kin na naging dean na siya sa mapua sa industrial eng. IE din ang tinapos niya sa yupi diliman. nagturo din siya don ng halos sampung taon din daw. kamote. naghalohalo na ang emosyon sa ken. takot. alala. overwhelmed. chuva. hanggang ngayong sinusulat ko 'to ramdam ko pa rin.sa lahat ba naman ng makaksaby sa isang 'adventure' eh isang bigtime up alumni pa. kamote. nung dumating nga kami sa mapua (nga pala, bangganda sa mapua, anlayo ng hitsura sa yupi manila.. tiles. kahit maliit, maganda pa rin) dumiretso kami sa graduate studies office. dean nga don ung friend niya na isang up alumni din. chem eng naman. si sir salvacion nga. sa kanya daw kami sasabay pag uwi. nga pala, eto ang una kong pagkakataon na pumunta sa mapua. kamote. nagpalamig kami sandali, inom tubig, interview.. ah sa yupi manila po ako nag-aaral, biology po.. first year pa lang po ako.. and chuva and chever. mga 6:30 na rin non nung umalis kami sa mapua. marami pang studyante. daming boys. daming papa. LOL. =D
kotse mehn. sa makati kami dumaan. at sa byahe, andami kong nalaman hindi lang tungkol sa yupi, kundi tungkol sa mga buhay ng mga alumni ng paaralang pinapasukan ko ngayon. sa buhay nila in particular. pero hindi ko na isasama pa kung ano ang mga yon sa journal entry na 'to. ang hindi ko lang makakalimutan eh nung dumadaan kami sa c5, nakita ni sir salvacion ang isang billboard ng bench.. hindi niya makilala (pati ni mam cathy) kung sino ung babae na nakapose suot lang ang kanyang pink at white underwear. kilala mo ba yan, nica? (nica nga pala ang pagpapakilala ko sa kanila, mas komportable akong tinatawag ako ng mga mas matanda sa kin sa ganong panglan eh.) nakilala ko ung nasa billboard. si katrina halili. sabi tuloy ni sir, 'ah talaga, yan pala si katrina ah. beautiful. simula ngayon, kay katrina halili na ko.' si marianne rivera daw kasi ang dati nyang crush. :D hinatid muna niya ang pamangkin niya sa yupi diliman bago kami dumiretso sa robinsons, kung san naghiwa-hiwalay na kami landas.
'salamat po talaga, sir, mam.'
'minsan pag bibista ka sa mapua sabihin mo lang sa guard jonathan salvacion ha.' --sir salvacion. xD
'ui pasensya na kung hindi ka namin mabibigyan ng calling card ah' --mam cathy.
'at least alam niyang taga yupi din tayo' --sir salvacion.
'aral mabuti, ok lang maging workaholic habang bata. sulitin mo ang kabataan mo, nica.' --sir salvacion.
'opo'
haaai. hanggang ngayon, hindi pa rin ako makapaniwalang napasok ako sa mga sitwasyong yan. what a day. :|
linggo na. bukas, lunes na. eh ano ngayon? ... eh di october4.
ito ang tinatawag na stress. alas sais ako nagising at bumangon kanina.. natatakot kasi ako sa bagyo. chinek ko yung tuta naming si Ccino.. bka nabasa na sya sa labas.. buti hindi, anggnda pa ng posisyon niya sa pagtulog.. parang tao lng.. lying on his back. imaginenin mo. ankyut dba? yan ang magandang pambungad sa umaga, kahit hindi mukhang umaga ang umaga, si Pepeng kasi, killjoy.. wala tuloy araw.. andulldull.. parang si ondoy.. atleast umeksit na siya.. kaso daming iniwang atraso.. teka, siya nga ba ang may atraso? o tayo? sino nga ba? tayo nga ba? sino pa bang iba? meron pa bang iba? wala na. tayo nga.. tayo naman talaga.
akala ko maybalita kaninang umaga.. nagtataka ako dahil matagal din akong nakatulala sa TV pero pulos anime ang palabas.. eh kay-aga pa non.. alas siete y media ko na nalaman na wala palang balita.. ilang oras din akong nag-isip isip sa mga gawain ko sa araw na ito.. alas otso na nang kumilos ako.. sinaksak ko yung extension.. binuhay ang computer.. binuksan ang mga dokumento.. nag-isip. naghanap. nagtayp. nagbasa.. multi tasking.. kasi habang nasa pc, kumakain na din ako ng agahan.. na niluto ni mama.. na natulog ulit after niya magluto..
maghapon akong nakaharap sa monitor.. marami ehh. marami ring mga bagay ang inayos.. inalala.. tulad ni mama.. nagulat ako naglaba sya.. gayong may bagyo.. pero mabuti na rin yon hindi siya gano mahihirapan sa mga susunod na araw.. pag tumambak ang mga damit.. ayy. parang ayaw ko nang pumasok.. nakakapagod maglaba.. pero every other day niya yung ginagawa.. at hindi lang yon ang ginagawa niya.
merienda.. minatamis na kamote. paborito ng mga tao sa bahay na to.. mga taong matakaw.. pero ndi naman nagsisitabaan.. ang katawan.. pero ang puso, sadyang mataba.. mataba ang puso ng mga taong nagbuwis ng buhay. tumulong. nakidalamhati. nanalangin. sa mga naging biktima ng kalamidad.. walang wala.. isipin mo 'yon, mawala sa iyo ang lahat.. tila nakakabaliw.. pero sa nakikita natin sa mga larawang hatid ng media, ngiti. tawa. pagbangon. tila nakamamangha.. nakamamanghang lalo kung saan o kanino sila humuhugot ng pag-asa..
walang pormal na hapunan.. busog kasi kami dahil sa merienda.. naubos na ang minatamis na kamote.. sinundan pa ng noodles.. nagluto ng adobbong mani paglubog ng araw.. ngumata ng mani.. ngumata ng oras.. ng masayang mga oras.. kahit na maghapon ako rito sa harapan ng monitor at gumagawa ng gawaing pampaaralan, kahit na tila isolated ang aking atensyon at ulirat mula sa kapaligiran ng bahay na ito, mayroon naman akong mga tainga na bagamat kung minsan ay nabibingi ay malinaw pa ring nakakarinig sa salitaan at tawanan at biruang nagaganap..
anupa't masasabi ko na ang araw na ito, sa kabila ng pagkakaroon ko ng panandaliang sariling mundo, ay isang payak at maligayang araw.. araw. sana'y magpakita nang muli ang araw mamaya..
hindi tayo perpekto. tayo'y may kani-kaniyang mga kalakasan at kahinaan. hindi natin taglay ang lahat ng talento ngunit binigyan tayo ng kalayaang linangin ang MGA kakayahang taglay natin. hindi man natin nasahod ang lahat ng talento, may kapwa naman tayo para patuloy na punan ang kakulanagan at pangangailangan ng bawat isa. isa itong magandang paliwanag kung bakit hindi tayo nilikha ng Diyos bilang perpektong mga nilalang. dahil kung nabubuhay tayong walang kakulangan, hindi na natin kakailanganin ang ating kapwa, na mabuti na ring tawaging mga KAIBIGAN, at kabilang na sa kanila ang Diyos.. :) magandang umaga. Linggo na.:)
KAMOTENG KAHOY.
hindi kasi ako komportableng magmura, o sabihin na nating hindi talaga ako nagmumura.. hanggang bwiset at tanga lang ang kaya ko. so, aun. bakit ko ba sinasabi toh? kamoteng kahoy.
minsan kapag super surprised ako, o yung tipong mapapasubsob sa biglaang pagpreno ng lrt (bwiset hindi man lang nagsasabi ung operator, sayang poise ko. hmp.), nadadagdagan pa ang expression ko na 'to: 'ay kamoteng kahoy na may asukal!' sa ngayon, yan pa lang naman ang pinakamahaba. antabayanan niyo na lang at baka masundan pa 'to..
MATH DIES Y SIETE.
huh? iniwan ko siyang nakabulagta sa mesa.. nakakakonsensya. alam kong siya'y umaasa pa.. ako? nalilito. nahihilo. hoi math17, asan ba ko sa'yo?
ayan. nakalagpas na ang mga kamay ng orasan sa alas onse y media.. marami pang dapat aralin. nakamamangha tong pangatlo kong kapatid.. lumalabas na ang pagiging artistic niya.. nakakainis tong blog ko, kung sansan napupunta.. isa lang ang ibig sabihen niyan, magulo ang utak ko.>.<>
ilang beses ko nang naranasan na masaktan dahil sa sarili kong pride.
kanina, habang traffic palabas ng junction mula sa may gawing makro, may batang pumasok sa jeep at inisa-isang dinaanan ng kaunting punas ang mga sapatos ng mga pasahero, kasama na ang sa 'ken.. yon ang paraan niya para makahingi ng limos o barya mula sa mga tao.. tinitingnan ko lang siya hanggang sa makarating siya sa dulo ng jeep malapit sa drayber.. saka dahan-dahang nagbakasali ang bata sa mga mga may mabuting loob na maglilimos sa kanya nang papalabas na siya sa jeep.. naisip ko na ibigay na lang ang skyflakes at presto cream na hindi ko rin naman nakain kanina sa paaralan, pero sa isang sulok ng utak na toh, naalala ko ang isang verse mula sa Bible na may ganitong thought, "ang paggawa ng kabutihan ay hindi na kailangan pang ipanganlandakan sa iba, at hangga't maari ay wala sanang makakasaksi sa iyong mabuting hangarin". ayan. hindi ko na maalala kung anong verse..
balik tayo sa bata. . at aun na nga, nang palabas na siya sa jeep, isa ako sa mga huling marahan niyang kinalabit sa kamay.. wala akong tanging reaksyon kundi isang malungkot na mukha at pag-iling, nagpapahiwatig na wala rin akong maibibigay sa kanya.. anong klaseng pag-iral toh?! sobra sobra ang pagsisising naramdaman ko matapos ang pangyayaring yon.. hindi ko maipaliwanag pero parang naipit ako sa sitwasyon.. marahil ay tahimik ako nang mga oras na yon, pero sa loob-loob ko eh inaaway ko na ang sarili ko.. pinapagalitan.. sinisigawan.. halohalong emosyon ang pumuno sa ken. kalungkutan, galit, pagsisisi, awa.. hanggang sa mga oras na to.
wala na akong nagawa.. naging bitter lang ako sa sarili kong kahunghungan. pero pinagpapasalamat ko pa rin na napasok ako sa ganoong pangyayari.. isang 'test' yon. isang one-item test. at mali ako.. pero ngayon, alam ko na ang tamang sagot: mula sa ikalawang libro ng Thessalonians, chapter 3 verse 13... NEVER TIRE OF DOING WHAT IS RIGHT.. at sa personal kong pananaw at pagkatuto, hangga't parehong mabuti ang intensyon at pinaplanong aksyon/desisyon, wag kang maghesitate na gawin/sabihin yon.. anumang sabihin o ihusga sa'yo ng mundo.
now playing: one step at a time (j.sparks).. narinig ko kasi ung line, "we live and we learn."
